17 Mart 2008 Pazartesi

Depremden bu kadar korkar mıydık?

İstanbul sallandı dün akşam. Saat 21:00 civarı. Odanın ışığını kapatmış, Zeyno'yla yanyana uzanmıştık çekyata. Ben O'na ninni söylerken oynuyorduk sakince. Gözleri kapanmak üzereydi artık. İşte tam o anda sallandık. Çekyat altımdan kayar gibi olurken pencereler gıcırdadı. Sadece birkaç saniye. Zeyno parmaklarımla oynamaya devam ederken, o birkaç saniyede o kadar çok şey düşündüm ki ben. Ve kalbim o kadar hızlı attı ki... Osman içeriki odadan yanımıza geldiğinde, gözlerindeki korkuyu gördüm. Depremden korkmadığını biliyordum. Ben de daha önce depremden hiç bu kadar korkmamıştım. Bir süre sonra Zeyno'yu aynı şekilde yeniden uyutmaya çalışırken düşündüm. Deprem değildi bu kez bizi korkutan. Depremi Zeyno ile beraber yaşamış olmaktı. Ya O'na bir şey olursa? korkusuydu. Ve artık içimize yerleşmesine hiçbir şekilde engel olamayacağımız bir koruma dürtüsüydü bunun nedeni. Biz anne babaydık artık ve bu nedenle depremden de daha çok korkmuştuk.

2 yorum:

pinarbk dedi ki...

Büyük depremde uykusundan zor uyanmış ve son derece soğukkanlı bir şekilde o günleri atlatmış biri olarak bu depremde korkmadım desem yalan olur. Artık sadece Duru'yu düşündüğümü farkettim. İki gündür tansiyonum oynuyor. Eyvah hastalanırsan Duru'ya ne olur diyorum. Böyle olmamak için çoook söz vermiştim kendime. Olmuyormuş...

KEO dedi ki...

Bu sefereki depremin şiddeti az olsa da bana da çok geldi.Daha çok korktum 99 dakinden.Artık ilk O geliyor aklıma böyle anlarda ve korkuyorum...