4 Haziran 2009 Perşembe

Bu ne şimdi?

Aslında "neden?" sorusuna cevap bulamadığım hallerden biri olduğundan ve geçen bir haftalık sürede bu şekilde tekrarlamadığından yazmayacaktım. Ama ne zaman ki, Arınç da, Yapıncak da aynı konuyu yazdı; ben de not düşeyim dedim. Not düşeyim ki, çocuğu bu aylara gelenler, bu durumla karşılaştıklarında şaşırmasın. Çünkü kesin doğru olduğuna emin olmamakla birlikte, hem Zeyno'yla aynı gün doğan Duru hem de Zeyno'dan 1 ay büyük olan Ada aynı şeyi yapınca neden soruma bi cevap buldum kendimce: Bu yaş döneminin bi hareketi bu! Herhalde?

Meme biteli yaklaşık 1 ay oldu. O günden bugüne, Zeyno'nun gece uykuları ciddi anlamda düzeldi. Hatta arada sürprizler yapıp, hiç uyanmadan uyuduğu geceler oldu. Uyansa da sadece "anne" diye seslenip, sesimi duyduktan sonra tekrar başını yatağa koyduğu, hiç sesini çıkarmadan suyunu içip, aynı şekilde yattığı, bazen de tekrar uykuya geçmek için yanına çağırıp, elimi tutmak istediği... Ama genel olarak iyiydi durum. Taa ki, geçen Pazar akşamına kadar...

Ne geceydi ama? Aslında hatırlamak bile istemiyorum! Zeyno 10'a doğru uyudu. Ve 12:50'de uyandı. Biraz mızırdandı, yanına gittim, başını tekrar yatağına koydu. Veee birkaç saniye sonra tekrar kalktı. Hem de ne kalkma. Avazı çıktığı kadar ağlayarak. Yatakta sakinleşmedi, kucağıma aldım. Ama ı ıhhh. Ağladı, ağladı, tam 40 dakika. "Dişin mi ağrıyor, karnım mı ağrıyor, bir yerin mi ağrıyor, rüya mı gördün?" sorularıma kızgınca "cık" dedi. Boya yapalım, oyun oynayalım tekliflerimi yine kızgınca reddetti. Yanımıza gelen babasını daha beter bi kızgınlıkla ve elinin tersiyle itti. Kafasını omzuma gömdü ve kendi susmak isteyene kadar ağladı.

40 dakika sonunda Osman'ı diğer odadaki çekyata gönderip, biz yatakta yanyana uyuduk. Tekrar uykuya dalarken biraz inledi, biraz sayıkladı ama gecenin geri kalanında iyiydi. (gecenin diğer bölümünde Osman'ın tekrarlayan vertigosu ortaya çıktı ki, onu hiç hatırlamak istemediğimden, detayları yazmıyorum)

Devam eden gecelere gelince: Tekrar böyle bir durumla karşılaşmadık. Hala ağlayarak uyanıyor ama ben yanına gidince sakinleşiyor ve tekrar uyuyor genelde.

8 yorum:

Lila'nın annesi dedi ki...

Canım Lila da bu durumu birebir yaşattı bize.Ben sütle ilgisi olduğunu düşünmüyorum çünkü Lila 15 aylıkken bıraktı sütü.Bu durumu ise 19-20. ay civarında yaşadık.Hiçbirşeyi kabul etmeyip sürekli ağlama ve itiraz etme kriziydi yaşadığımız.Çok şükür geçti galiba.

Songül dedi ki...

Nurdan yazını okuyunca gözüm korktu, bu tarz ağlama krizini cansu hasta olduğunda 1 veya 2 kez yaşamıştım ama geçen ay ortalama haftada 2 gün sağlık problemi olmamasına rağmen uykuya direndi, bir şekilde uyutmayı başardığımda ise gece yarısına doğru çığlık çığlığa uyanıp, saatlaerce aralıksız ağladı, sakinleştirmek, susturmak mümkün olmadı. Bir süredir bu tarz bir sıkıntı yaşamadık ancak Cansu Zeynep'ten 1 ay küçük, dolayısıyla kötü günler mi bekliyor bizi de:( hay allah

Nurdan Gencturk dedi ki...

Merhaba Lila'nın annesi,
bence de sütle ilgili değil. Çok nadir de olsa arada Zeynep'in aklına meme geliyor ama artık bu tür krizlere neden olacağını sanmıyorum. Dediğim gibi, bu ayların bi durumu sanırım bu? Belki de 2 yaş sendromu "ben geliyorum" diyordur bu şekilde. Bu arada Lila kaç aylık şu anda?

Merhaba Songül,
gözün korkmasın; daha önceki aylarda neler neler yaşadığımızı ve o an bize kriz gibi gelen şeyleri şimdilerde nasıl da rahat ve hatta bazen gülümseyerek hatırladığımızı düşünsene! Sizde de öyle olmuyor mu? Bu da geçici bir hal mutlaka. Sadece uzun sürmemesini ve sık tekrarlamamasını diliyorum. Yoksa biliyorum ki, bu da geçecek... Sadece eğer siz de yaşarsanız ve bir sağlık sorunu olmadığına eminsen endişelenme. Kızlar çıldırıyor arada :))

Hayal Arkadaşlarım dedi ki...

Evet bizde yaşadık bunu.Okuyunca hatırladım gerçekten.

İnci yi memeden bir yıl önce kesmiştim. Ve o dönem gece uykudan aynı böyle çığlıklarla uyanıyordu.Bir kaç kez olmuştu sonra kendiliğinden düzeldi.

Öyle böyle ağlama değil katılıyordu resmen. Bir defasında yine böyle çığlıkla ağlayarak uyanmıştı. Susturamıyoruz. Sadece deli gibi ağlıyor. Öyle yapıyoruz babasıyla böyle yapıyoruz yok yine feryat ederek ağlıyor.Bütün algıları kapalı gibi. En sonunda havaya kaldırıp sarsmıştık korkudan ne oluyor diye. Kendine öyle gelmişti.

Bir geçiş dönemi buda belki.

Lila'nın annesi dedi ki...

Lila 14 Eylül 2007 doğumlu.Zeynep'ten 6 gün küçük.

Nurdan Gencturk dedi ki...

Merhaba Hayal Arkadaşlarım,
gerçekten kötü bir tecrübe; insan ne yapacağını şaşırıyor bir an. O kadar çaresiz hissediyor ki kendini!

Tekrar merhaba Lila'nın annesi,
bu kadar benzer şeyler yaşamamız bundan demek ki :))

Sudamlam dedi ki...

2 yaş sendromu dedikleri şeyin ön belirtileri olmasın sakın? zaten bayağı tedirginim o konuda.. bu arada yolunda giden pek bir şey yok gibi hayatımda..herşey tepe taklak, sistematik olarak olumsuz şeyler oluyor sürekli..blogda yazamadığım da bir dolu şey var aslında, sonuçta kötü günler :(( geçsin diye bekliyorum :(((

cAg dedi ki...

Nurdancım, bu tür çığlık çığlığa uyanma olayını hatırlamıyor musun daha bebekken yapıyorlardı, uyanıp 1 saat kriz şeklinde ağlıyorlardı,ondan olmasın, ya da büyüme sendromlarından biri mi,korkuyorlardır belkide rüyalar artık hatırlanıyor mu, bilemedim şimdi, değişiyorlar.Ayça bu ara gece yattıktan bir saat sonra fışkırır tarzda kusuyor, rahatlıyor ve tekrar uyuyor kabus gibi heryer batıyor.Böyle gecelerde aman bu yüzden ağlasın diyorum ateş vs nedeniyle olmasın diyerek sakinleşmeye çalışıyorum...
Öptüüüm